مثله همیشه چشماش به در موند منتظر بود که بیاد..آرزوی هر زنی بود که موقع دردش شوهرش پیشش باشه.. به خاطر دردی که از آن او تنها نیست.. مثله همیشه چشمای نجیب و میشی رنگش پر از اشک شد..همسایه ها ماشین گرفتن تا رعنا رو برسونن شهر تا وضع حمل کنه..

بیشتر از درد قلبش به ستوه اومده بود ..از دردی که مدت ها توی سینش رخنه کرده بود وجود مهربونش رو آزار می داد ...هیچ خبری از رضا نبود...گویی نه انگار که حاصل امید مشترکشون به زندگی مشترک .. داره پا به عرصه وجود می ذاره..

...

پرستاراز اتاق بیرون اومد ..زن همسایه ازش پرسید:« حال رعنا خوبه؟»...پرستار با لبخند ملیحی جواب داد :«حال مادر و بچه هر دو تا خوبه...بچه دختره...خدا رو شکر سالمه..»

با شنیدن این جمله اشک تو چشمای زن جمع شد..به یاد دخترکش افتاد که وقتی به دنیا اومد هیچ کی از به دنیا اومدنش راضی نبود ..هیچ کی اونو نمی خواست..حتی پدر بچه

...

«بچم مریضه..ذات الریه کرده مرد بیا برسونش شهر..ببرش دکتر .داره میمیره..»

«بذار بمیره من که از اولم گفتم باید بمیره دختر مایه ننگ خونواده ماست..نباید به دنیا میومد ..حالام بذار بمیره..»

اشک ازگوشه چشم زن به پایین غلطید..به یاد گل پر پر شدش افتاد که به جرم دختر بودن به دنیا اومده بود و مظلوم مرد ..فقط چون از جنسی متفاوت با جنس مرد به دنیا اومده بود.فقط به جرم اینکه خدا حواء را از آدم خلق کرد.فقط به جرم یه حس برتری مزخرف که مرد بودن رو بر انسان بودن ترجیح می داد..

«بیچاره رعنا..کاش مرده بود ولی دختر به دنیا نمی آورد..» آه سردی کشید..

..